سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می آيد برون ، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟

 

مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم

 حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

                                                                                     م.امید

اول اینکه جایزه معتبر سینمایی گلدن گلوب به فیلم جدایی نادر از سیمین به کارگردانی اصغر فرهادی کارگردان برجسته و شناخته شده ایرانی رسید.

این خبر مایه ی افتخار و مباهات همه ما ایرانیان است و به این خاطر صمیمانه ترین تبریک ها و تشکرها را به آقای فرهادی میدهیم و برای ایشان آرزوی موفقیت های بیشتری داریم و همچنین این سربلندی و غرور بازیافته را به همه شما دوستان عزیز و هموطنان نوع دوست (همانطور که آقای فرهادی گفت) تبریک و شادباش میگویم.

نکته دوم اینکه چند روز پیش سردار علایی سردار بازنشسته سپاه پاسداران مقاله ای به مناسبت سالروز قیام 19 دی 1356 در روزنامه اطلاعات چاپ کرد که موجب شد عده ای از برادران ارزشی و گمنام گرد خانه ایشان جمع شوند و با شعارهای غیراخلاقی موجبات آزار و اذیت خانواده ایشان و همسایه های ایشان را فراهم آورند.

همچنین حضور نداشتن نیروی انتظامی و برادران لباس شخصی در این تجمع غیرقانونی مقابل خانه سردارعلایی ، که هم و غمشان در روزهای راهپیمایی های سکوت بعد از انتخابات 88 فراهم آوردن آرامش برای هموطنان عزیز بود (با باتوم و ....) نکته ای جالب بود.

در ادامه متن کامل مقاله سردار علایی:

قیام 19 دی از نگاهی دیگر

سردار حسین علایی

روز 19 دي ماه سال 1356 سر آغاز قيامي مردمي و فراگير است که ظرف حدود يک سال توانست شاه را از کشور بيرون کند و به نظام سلطاني 2500 ساله در ايران پايان دهد. اما اين ماجرا خيلي ساده شروع شد و بهانة آن را خود حکومت فراهم کرد. در روز 17 دي ماه روزنامة اطلاعات که توسط يک سناتور مورد اعتماد اداره مي‌شد مقاله‌اي را با عنوان ارتجاع سرخ و سياه عليه آيت الله خميني که توسط شاه به عراق تبعيد شده بود به چاپ رساند. چاپ اين مقاله مورد اعتراض طلاب حوزة علمية قم قرار گرفت و من که خود در آنجا بودم به اتفاق تعدادي از طلاب به در منزل تعدادي از اساتيد حوزه علميه قم مراجعه کرديم تا آنها به درج يک طرفه مقاله توهين‌آميز عليه شخصيت محبوب مردم اعتراض کنند. اين رفت و آمد به در خانة علماي قم دو روز به طول انجاميد و حکومت شاه به بهانه نداشتن مجوز براي راهپيمايي به طلاب و جوانان در خيابان صفائيه حمله کرد و تعداد 6 نفر از طلاب و معترضين را کشت و عده‌اي را نيز مجروح کرد. رفتار غلط مأمورين امنيتي شاه،نارضايتي مردم از حکومت سلطنتي را به اوج رسانيد و به استمرار آن کمک کرد.چنين رفتاري موجب شد تا چهلم‌ها در ايران به راه بيفتد و رژيم شاه ظرف يک سال بيش از 2000 نفر از مردم معترض را در خيابان‌هاي شهرهاي مختلف بکشد.ولي هرچه بر کشته‌هاي خياباني و بازداشت مردم و تعداد زندانيان سياسي افزوده مي‌شد عملا از اقتدار نظام شاهنشاهي کاسته مي‌شد. ‏

تا قبل از اين حوادث، مردم مستقيما شاه را خطاب مخالفت‌هاي خود قرار نمي‌دادند و سعي مي‌کردند تا انتقادات را متوجه نبود آزادي بيان در کشور،فقدان آزادي‌هاي سياسي و رفتار بد مأمورين دولتي به ويژه عناصر گارد شاهنشاهي و در نهايت دولت وقت بکنند. اما تداوم رفتارهاي خشن حکومت و سرکوب شديد اعتراضات باعث شد که مردم لبة تيز مخالفت‌هاي خود را متوجه شخص شاه بکنند و خواستار تغيير اساسي در نظام حاکم شوند. نامه نگاري‌ها به شاه شروع شد و او به حق عامل همة نابساماني‌هاي کشور اعلام شد.‏

اين روند ادامه يافت تا آن که مردم، آزادي و نجات خود را در برپايي جمهوري اسلامي ديدند تا هم از حکومت يک شخص به صورت مادام العمر جلوگيري کنند و هم مردم با انتخابات آزاد بر سرنوشت خود حاکم باشند و هم حکومت برخاسته از متن فرهنگ مردم که اسلام است باشد و تعارضي بين باورهاي مردم و اَعمال حاکميت نباشد. به هر حال شاه به سرکوب‌ها و توسعه اختناق ادامه داد تا با رهبري امام خميني همة مردم عليه وي بسيج شدند و او براي نجات جان خود و خانواده‌اش مجبور به فرار از کشوري شد که خود را صاحب آن مي‌دانست. به نظر مي‌رسد احتمالا سوالات زير پس از فرار براي شاه مطرح شده باشد که مي‌تواند براي سايرين تجربه‌اي مهم و عبرت آموز باشد.

1-اگر در واکنش به حضور مردم در مجالس ترحيم فرزند امام خميني سعه صدر به خرج مي‌دادم و با مقاله توهين‌آميز که نويسنده آن داريوش همايون وزير اطلاعاتم با اسم مستعار بود،مردم را تحريک نمي‌کردم بهتر نبود؟

2- اگر پس از انتشار مقاله در روزنامه حکومتي، اجازه پاسخ به آن مقاله را در همان روزنامه مي‌دادم حکومتم دوام بيشتري نمي‌يافت؟

3- اگر به مردم معترض اجازه راهپيمايي مسالمت‌آميز را مي‌دادم و آنها را متهم به اردو کشي و زورآزمايي خياباني نمي‌کردم، مسئله خاتمه نمي‌يافت؟

4- اگر به مأمورين دستور مي‌دادم که به تظاهر کنندگان تيراندازي نکنند و هوشمندانه و با تدبير آنها را آرام کنند،نتيجه بهتري نمي‌گرفتم؟

5- آيا اگر به جاي حصر کردن بعضي از بزرگان در خانه‌هايشان و تبعيد تعدادي ديگر به ساير شهرهاي دوردست و زنداني کردن فعالين سياسي، باب گفت‌وگو و مراوده با آنها را باز مي‌کردم، کار به فرار من از کشور مي‌انجاميد؟

6- اگر به جاي اتهام زدن به مردم که خارجي‌ها عامل تحريک شما هستند به شعور جمعي آنها توهين نمي‌کردم حالا خودم مجبور بودم به خارجي‌ها پناه ببرم؟

7- آيا اگر به جاي متهم کردن مخالفين خودم به اقدام عليه امنيت کشور،وجود مخالف را مي‌پذيرفتم و حتي آن را قانوني تلقي مي‌کردم و براي آنها حق قائل بودم نمي‌توانستم بيشتر برمسند قدرت باقي بمانم؟

طبيعي است که ديکتاتورها براي خود حق ابدي حاکم بودن بر مردم قائل هستند و در زماني که در کاخ سلطنت با همراهان متملق و چاپلوس احاطه شده‌اند فرصت طرح اين سوالات را ندارند و زماني به فکر مي‌افتند که مثل قذافي پس از موش و حشره خواندن مخالفين، مجبور شوند فرار را بر مقاومت و ايستاده مردن ترجيح دهند. فاعتبروا يا اولي الابصار

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد      قضـــای آسمان است  این و دیگرگون  نخواهد شد

رقیب آزارها فرمـــــود و جای آشتی نگذاشــت       مـــــگر آه سحرخیزان سوی گـــردون   نخواهد شد

مرا روز ازل کاری بجـــــــز رندی نفرمــــــــــودند       هرآن قسمت که آن جا رفت ازآن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش       که ســـاز شرع از این افسانه بی​قانون نخواهد شد

مجال من همین باشدکه پنهان عشق او ورزم      کنــار و بوس و آغوشش چه گـویم چون نخواهد شد

شـــراب لعل و جای امـــن و یار مهربان ساقی      دلا کـــــی به شود کــــارت اگــر اکنون  نخواهد شد

مشـــوی ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ      کــــه زخم تیغ دلـدار است و رنگ خون نخواهد شد

درین شب ها،که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد.
درین شب ها،که هر آیینه با تصویر بیگانه ست
و پنهان می کند هر چشمه ای
سرّ و سرودش را
چنین بیدار و دریا وار
تویی تنها که می خوانی.

                         تویی تنها که می خوانی
                         رثای ِ قتل ِ عام و خون ِ پامال ِ تبار ِ آن شهیدان را
                         تویی تنها که می فهمی
                         زبان و رمز ِ آواز ِ چگور ِ نا امیدان را.

بر آن شاخ بلند،
ای نغمه ساز باغ ِ بی برگی!
بمان تا بشنوند از شور آوازت
درختانی که اینک در جوانه های خُرد ِ باغ
در خوابند
بمان تا دشت های روشن آیینه ها،
گل های جوباران
تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را
ز ِ آواز تو دریابند.
تو غمگین تر سرودِ حسرت و چاووش این ایام.
تو، بارانی ترین ابری
که می گرید،
به باغ مزدک و زرتشت.
تو، عصیانی ترین خشمی، که می جوشد،
ز جام و ساغر خیام.

                                             درین شبها
                                             که گل از برگ و
                                             برگ از باد و باد از ابر و
                                             ابر از خویش می ترسد،

و پنهان می کند هر چشمه ای
سرّ و سرودش را،
در این آفاق ظلمانی
چنین بیدار و دریاوار

                                             تویی تنها که می خوانی…

                                                                                    “محمد رضا شفیعی کدکنی”

تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد

و اشک من ترا بدرود خواهد گفت

نگاهت تلخ و افسرده است

دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است

غم این نابسامانی همه توش وتوانت را زتن برده است

 

                           تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی

                           تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیان کن در افتادی

                           تو را کوچیدن از این خاک ،دل بر کندن از جان است
                           تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است

                           تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران

                           تو را این خشکسالی های پی در پی

                           تو را از نیمه ره بر گشتن یاران

                           تو را تزویر غمخواران ز پا افکند

                           تو را هنگامه شوم شغالان

                           بانگ بی تعطیل زاغان

                           در ستوه آورد

 

                                       تو با پیشانی پاک نجیب خویش

                                       که از آن سوی گندمزار

                                       طلوع با شکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است

                                        تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت

                                        تو با آن چهره افروخته از آتش غیرت

                                        که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است

                                        تو با چشمان غمباری

                                        که روزی چشمه جوشان شادی بود

                                        و اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده ست

                                        خواهی رفت.

                                        و اشک من ترا بدروردخواهد گفت

 

                 من اینجا ریشه در خاکم

                 من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم

                 من اینجا تا نفس باقیست می مانم

                 من از اینجا چه می خواهم،نمی دانم؟!

 

امید روشنائی گر چه در این تیره گی ها نیست

من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم

من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی

گل بر می افشانم

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید

سرود فتح می خوانم

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت

                                                                                   "فریدون مشیری"

یلــــــدا

«ماه دلداده مهر است و این هر دو سر بر کار خود دارند که زمان کار ماه شب است و مهر روزها بر می آید. ماه بر آن است که سحرگاه، راه بر مهر ببندد و با او در آمیزد، اما همیشه در خواب می ماند و روز فرا می رسد که ماه را در آن راهی نیست. سرانجام ماه تدبیری می اندیشد و ستاره ای را اجیر می کند، ستاره ای که اگر به آسمان نگاه کنی همیشه کنار ماه قرار دارد و عاقبت نیمه شبی ستاره، ماه را بیدار می کند و خبر نزدیک شدن خورشید را به او می دهد. ماه به استقبال مهر می رود و راز دل می گوید و دلبری می کند و مهر را از رفتن باز می دارد. در چنین زمانی است که خورشید و ماه کار خود را فراموش می کنند و عاشقی پیشه می کنند و مهر دیر بر می آید و این شب، «یلدا» نام می گیرد. از آن زمان هر سال مهر و ماه تنها یک شب به دیدار یکدیگر می رسند و هر سال را فقط یک شب بلند و سیاه وطولانی است که همانا شب یلداست. »
یلدا در افسانه ها و اسطوره های ایرانی حدیث میلاد عشق است که هر سال در «خرم روز» مکرر می شود.
در گذشته به دی ماه، «خور ماه» (خورشید ماه) نیز می گفتند که نخستین روز آن خرم روز نام داشت و ماهی بود که آیین های بسیاری در آن برگزار می شد. از آن جا که خرم روز، نخستین روز دی ماه، بلندترین شب سال را پشت سر دارد پیوند آن با خورشید معنایی ژرف می یابد. از پس بلندترین شب سال که یلدا نامیده می شود خورشید از نو زاده می شود و طبیعت دوباره آهنگ زندگی ساز می کند و خرمی جهان را فرا می گیرد.

شب های زیبا شوق دیدار خورشید فردا را از یادها خواهند ربود

یلدا بر همه شما مبارک باد

من میتوانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته خو یا شیطان صفت باشم.

من می توانم تو را دوست داشته یا از تو متنفر باشم.

من میتوانم سکوت کنم، نادان و یا دانا باشم.

چرا که من یک انسانم، و اینها صفات انسانى است

و تو هم به یاد داشته باش:

من نباید چیزى باشم که تو میخواهى، من را خودم از خودم ساخته ام.

منى که من از خود ساخته ام، آمال من است.

تویى که تو از من می سازى آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند.

لیاقت انسانها کیفیت زندگى را تعیین میکند نه آرزوهایشان

و من متعهد نیستم که چیزى باشم که تو میخواهى

و تو هم میتوانى انتخاب کنى که من را میخواهى یا نه

ولى نمیتوانى انتخاب کنى که از من چه میخواهى

میتوانى دوستم داشته باشى همین گونه که هستم، و من هم.

میتوانى از من متنفر باشى بى هیچ دلیلى و من هم.

چرا که ما هر دو انسانیم.

این جهان مملو از انسانهاست.

پس این جهان میتواند هر لحظه مالک احساسى جدید باشد.

تو نمیتوانى برایم به قضاوت بنشینى و حکمی صادر کنی و من هم.

قضاوت و صدور حکم بر عهده نیروى ماورایى خداوندگار است.

دوستانم مرا همین گونه پیدا می کنند و میستایند.

حسودان از من متنفرند ولى باز میستایند.

دشمنانم کمر به نابودیم بسته اند و همچنان میستایندم.

چرا که من اگر قابل ستایش نباشم نه دوستى خواهم داشت،
نه حسودى و نه دشمنى و نه حتی رقیبى.

مرد دوست داشتنی هندیها ،من قابل ستایشم، و تو هم.

یادت باشد اگر چشمت به این دست نوشته افتاد

به خاطر بیاورى که آنهایى را که هر روز میبینى و با آنها مراوده میکنى

همه انسان هستند و داراى خصوصیات یک انسان، با نقابى متفاوت

اما همگى جایزالخطا

نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسانها را از پشت نقاب هاى متفاوتشان شناختى و یادت باشد که این ها رموز بهتر زیستن هستند ...

"گاندی"

عمری خطاب کردند ناخورده مست ما را

آویختند  چون   تاک   از  داربست  ما  را

آیینه وار  بودیم    همراز   سینه   صافان

کان آهنین دل آمد درهم شکست ما را

دلبسته ی شرار  آن  آتشین   نگاهیم

بگذار   تا  بنامند   آتش پرست   ما  را

دزدانه تا کی و چند این پرده  را برانداز

بگذار تا  ببینند ساغر  به  دست  ما را

بی حد زدند ما را  از حد گذشته بودیم

شادیم از آنکه دیدند هشیار و مست ما را

خرم آن روز كزين منزل ويران بروم      _____    راحت جان طلبم وز پي جانان  بروم‏
چون صبا با تن بيمار و دل بي‏طاقت    _____    به هواداري  آن  سرو  خرامان بروم‏
گرچه دانم كه به جایي نبرد راه غريب _____   من به بوي سر آن زلف پريشان بروم‏
به هواداري او ذره صفت رقص‏كنان     _____ تا لب چشمه‏خورشيد درخشان بروم‏
در ره او چو قلم گر به سرم بايد رفت  _____   با دل زخم‏كش و ديده‏ ی گريان بروم‏
نذر كردم گر ازين غم بدر آيم روزي     _____  تا در ميكده  شادان و غزل‏خوان  بروم‏
دلم از وحشت زندان سكندر بگرفت  _____   رخت  بربندم  و تا ملك سليمان بروم‏
تازيان را غم احوال گرانباران نيست    _____  پارسايان مددي تا خوش و آسان بروم‏
ور چو حافظ نبرم ره ز بيابان بيرون     _____    همره  كوكبه‏ ی آصف  دوران   بروم

****************************************************

به گزارش کلمه این نوشته کوتاه را بهاره هدایت، فعال دانشجویی زندانی، در آستانه ۱۶ آذر امسال بر روی دستمال کاغذی نوشته و در ملاقات به همسرش امین احمدیان داده، و در فیس‌بوک او منتشر شده است:

 گفتم :‏
  ‏ این باغ ار گلِ سرخ بهاران بایدش ؟
گفت‏ :‏
‏   صبری تا کرانِ روزگاران بایدش
تازیانه ی رعد و نیزه ی آذرخشان نیز هست‏‏,‏
 گر نسیم و بوسه های نرمِ باران بایدش
گفتمش :‏
     ‏خالی ست شهر از عاشقان , وینجا نماند,‏
مردِ راهی تا هوایِ کویِ یاران بایدش
گفت :‏
‏ چون روحِ بهاران  آید از اقصای شهر
‏مردها جوشد ز خاک‏
  ‏آنسان که از باران گیاه
و آنچه می باید کنون
صبرِ مردان و دلِ امیدواران بایدش”‏”
 
“شانزدهم آذر گرامی باد”
زندان اوین-آذرماه نود
   بهاره هدایت